blog newsletter

Γράψε το e-mail σου για να ενημερώνεσαι για όλες τις νέες αναρτήσεις :

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Η κλασική μουσική πώς και γιατί βοηθάει στην υγεία;

 Ο ρυθμός της αναπνοής μας έχει την τάση να παίρνει τη συχνότητα των ήχων που ακούγονται στον χώρο που βρισκόμαστε. Αν ο ήχος που ακούγεται για παράδειγμα είναι ο ήχος από το τρυπάνι στα δημόσια έργα τότε έχουμε ταχύπνοια, η αναπνοή μας γίνεται αγχώδης και κουραστική. Όταν μιλάμε ο ρυθμός της αναπνοής συγχρονίζεται με την κουβέντα, είναι πιο χαλαρός ή αγχώδης ανάλογα με τη συζήτηση. Όταν καθόμαστε μπροστά στο τζάκι μ'ένα ποτηράκι κρασί ακούγοντας χαλαρή μουσική τότε είναι πιο ήρεμος. Γενικότερα ισχύει το εξής: Όταν ο ρυθμός της αναπνοής μας συγχρονίζεται με τους χτύπους της καρδιάς μας (66 χτύπου/λεπτό) τότε χαλαρώνουμε, ηρεμούμε, συγκεντρωνόμαστε και ξεκουραζόμαστε. Οι 66 χτύποι/λεπτό είναι ένα από τα συστατικά της κλασικής μουσικής συνεπώς όποτε ακούμε ο ρυθμός της αναπνοής μας συγχρονίζεται με το ρυθμό των χτύπων της καρδιάς μας!.
 Στα τελευταία σεμινάρια που παρακολούθησα στα πλαίσια της σχολής  που σπουδάζω (μαιευτική), μίλησαν για την προγεννητική μουσική. Η επίτοκος έχει την ανάγκη πολλές φορές να αποφορτιστεί από τα άγχη της καθημερινότητάς της, να χαλαρώσει, να συγκεντρωθεί, να μοιραστεί στιγμές χαλάρωσης και επικοινωνίας με το έμβρυο και το σύντροφό της. Αυτό βέβαια δεν ισχύει μόνο για την εγκυμοσύνη και την επίτοκο αλλά και για όλους μας. Οι αγχώδεις ήχοι και καταστάσεις της καθημερινότητας της πόλης, κόρνες, θόρυβοι από εξατμίσεις, μποτιλιάρισμα κλπ συνθέτουν την ψυχοσύνθεσή μας. Άραγε πώς συμβαίνει αυτό; Αν καταλάβουμε ίσως μπορέσουμε να το ελέγξουμε!
 Η επικοινωνία μας με τον κόσμο είναι μια συνισταμένη των πέντε αισθήσεών μας: της ακοής, της όρασης, της αφής, της όσφρησης και της γεύσης. Με αυτές συλλαμβάνουμε τα ερεθίσματα που μας δίνει ο κόσμος μας και μέσα από αυτά καταλαβαίνουμε πότε μας αρέσει κάτι και είμαστε καλά και πότε δε μας αρέσει και  δεν είμαστε. Αν λοιπόν γνωρίσουμε ποιά είναι η αιτία της δυσφορίας μας σε κάτι μπορούμε να προσδιορίσουμε το αντίδοτο και να προκαλέσουμε ευφορία.

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Αυτό που μας λείπει είναι η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, το "μικρό θεό" που κρύβουμε μέσα μας

Άνθρωποι είμαστε, έχουμε αδυναμίες και χρειαζόμαστε καθοδήγηση. Ερχόμαστε στη ζωή και χτίζουμε μέρα με τη μέρα τις άμυνές μας, τη σωματική και τη πνευματική. Ολοκληρωνόμαστε κάθε μέρα, σωματικά και πνευματικά. Σωματικά φτάνουμε στη τελείωσή μας στα 21 έτη περίπου και έπειτα επέρχεται η φθορά. Το πνεύμα όμως είναι άυλο και επομένως δε φθείρεται. Γεράζει και ξανανιώνει. Είναι αυτό που μας κάνει "μικρούς θεούς"...
Ό,τι αγαπάμε το ακολουθούμε σε όλη μας τη ζωή και όταν δεν το κάνουμε αυτό μένει αιώνιο απωθημένο. Αιώνια πληγή που "τρώει τα σωθικά μας". Όταν ακολουθούμε αυτό που αγαπάμε είμαστε πολύ ευτυχισμένοι, αν όμως αποτύχουμε γινόμαστε δυστυχισμένοι. Πόσο δυστυχισμένοι όμως; Περισσότερο από όσο θα ήμασταν αν το αγνοούσαμε;
Δεχόμαστε την καθοδήγηση των ανθρώπων που μας έφεραν στο κόσμο συνήθως, οι οποίοι φροντίζουν να μας εξασφαλίσουν όσα μας δίνουν την ευτυχία, που συνήθως είναι μια στέγη, ένα πιάτο φαγητό, ένα μπάνιο κλπ. Θα μπορούσε να διανοηθεί κανείς σήμερα που έχει συνηθίσει σε αυτές τις ανέσεις τον εαυτό του ευτυχισμένο χωρίς αυτά; Και καθώς περνάνε τα χρόνια αυξάνονται οι απαιτήσεις, προσθέτεται π.χ ένα αυτοκίνητο. Τα υλικά αγαθά! Ποιός άνθρωπος μπορεί να τα περιφρονήσει; Είμαστε χριστιανοί, οπότε θα έπρεπε θεωρητικά.
Κάποια στιγμή έρχεται η στιγμή που το παιδί μεγαλώνει και ακολουθεί το δρόμο του, τη κλίση του, το τάλαντο του όπως λένε και στη βάφτιση του. Μπορεί να επιβιώσει με αυτό, να ζήσει τη ζωή του. Ακολουθεί όμως κάτι άλλο από αυτό γιατί τον καθοδηγούν σε αυτό. Όταν όμως έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου τότε ακολουθείς αυτό που αγαπάς.
Αυτό που μας λείπει είναι η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, το "μικρό θεό" που κρύβουμε μέσα μας.

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Έφυγε ο Νίκος Παπάζογλου από τη ζωή

Δε θα γράψω κάτι μελοδραματικό. Δε θα το ήθελε και ο Νίκος. Έφυγε με το κεφάλι ψηλά με αξιοπρέπεια χωρίς να ξέρει ο περισσότερος κόσμος ότι έπασχε από καρκίνο.
θα γράψω ότι μας άφησε ένα πλούσιο έργο. Τραγούδια που μας αγγίζουν την ψυχή.

Θα συνεχίσουμε να τα τραγουδάμε και τώρα που δεν είναι πια εδώ να τα τραγουδήσει μαζί μας. Θα ' ναι σαν να μην έφυγε ποτέ, θα κλείνουμε τα μάτια μας και θα'ναι σαν να είναι δίπλα μας. Η ιδιαίτερη φωνή του θα ηχεί μέσα στο μυαλό μας. Κέρδισε την "αθανασία"...

Είσαι τυχερός για όσα έζησες και δεν έζησες Νικόλα Παπάζογλου, μακάρι να υπάρξουν κι άλλοι καλλιτέχνες σαν κι εσένα στο μέλλον. Θα μας λείψεις...

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

Ευχαριστίες...

Γεια σας για ακόμη μια φορά από τη ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΝΙΑ!
Αυτή τη φορά θα ήθελα να εκδηλώσω τις ευχαριστίες μου σε κάποιους ανθρώπους που μου συμπαραστάθηκαν την πρώτη μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη ως φοιτητής.
Θα ήθελα λοιπόν να ευχαριστήσω τους γονείς μου, τον αδερφό μου το Σωτήρη που σε κάθε μου ανάγκη ήταν δίπλα μου και δε με άφησε καμιά στιγμή να δυσανασχετήσω, να απογοητευτώ. Πάντα βρίσκει τον τρόπο και με ενεργοποιεί για να κάνω πράγματα, να σκέφτομαι, να μη μένω στάσιμος.
Επίσης θέλω να ευχαριστήσω και τον άλλο μου αδερφό το Δημήτρη που με βοήθησε και αυτός όσο μπορούσε. Θέλω να ευχαριστήσω ακόμα τη Μαρία, ένα γλυκό κορίτσι που γνώρισα φέτος στη μαιευτική, για τις στιγμές που περάσαμε και που περνούμε μαζί.
Επιπλέον, τον καθηγητή μου στο ωδείο βορείου Ελλάδος, Μιχάλη Χατζηαναστασίου για τη γνώση που μου μεταλαμπάδευσε, την επαγγελματική προοπτική που μου παρέχει στο χώρο και για όλες τις συζητήσεις που έχουμε κάνει. Ευχαριστώ, το Γιάννη Χατζηγεωργίου και τους ανθρώπους της γραμματείας του ωδείου και της σχολής για την κατανοησή τους, για την εύθυμη διάθεσή τους αλλά και για το ενδιαφέρον τους να εξυπηρετήσουν.Επιπρoσθέτως ευχαριστώ τον κ. Κατσίκη για τις προσκλήσεις του, δύο φορές στη ραδιοφωνική εκπομπή του, στο δημοτικό ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης FM 100.
Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω τον φίλο μου Βενιαμήν Αλέξανδρο για τη διαμόρφωση αυτού του BLOG και για τον νέο αέρα και για τη δυναμική που του έδωσε!
Και...Τέλος τέλος αλλά όχι λιγότερο σημαντικά, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους εσάς που γνώρισα φέτος ξεκινώντας από τη σχολή και τις εκδρομές, το αστικό, τους δρόμους, το φεστιβάλ μέχρι και το ωδείο.
Να'στε όλοι καλά, σας εύχομαι ένα καλό καλόκαίρι...!!! Να περάσετε όλοι ΤΕΛΕΙΑ!!!

Υ.Γ: Καλή επιτυχία στην εξεταστική σας!!!

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ

Σας παρουσιάζω στη ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΝΙΑ ένα καινούργιο, λαχταριστό, ζουμερό, τραγούδι φυσικά πάντα δικό μου. Ελπίζω να σας αρέσει. Αφήστε μου λατρεμένα σχόλια xD !!!!
Το βίντεο μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

Όλοι χρειαζόμαστε ένα..."μάγο"

Όλοι μας χρειαζόμαστε ένα μάγο κάποιες φορές και πιο πολύ χρειάζεται αυτόν τον καιρό η κοινωνία και η πολιτική. Να μπορούσαν να γίνουν κάποιοα μάγια που θα έκαναν να σταματήσουν να υπάρχουν: παιδιά στα φανάρια, προλετάριοι να ελπίζουν στην ελεημοσύνη για να ζήσουν τη μέρα, άνθρωποι που να πεθαίνουν λόγω υποσιτισμού την ώρα που η χώρα μας βρίσκεται στην πρώτη θέση με τα πιο παχύσαρκα παιδιά, νέοι που να φιμώνονται από τη "άπλετη" δημοκρατία που "χαιρόμαστε" όλοι μας, πολιτικοί που είναι υπεράνω των νόμων, ο φιλοατισμός που οδηγεί στην συρρίκνωση του ομαδικού πνεύματος και της ευημερίας όλων κ.α. Όταν υπάρχει γύρω μας δυστυχία η αδιαφορία είναι το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε. Όταν νοιάζεσαι για κάποιον σου το ανταποδίδει, όταν αδιαφορείς για κάποιον σου το ανταποδίδει επίσης. Προσοχή λοιπόν σ'αυτήν την ανταπόδοση, υπάρχει παντού, είναι γύρω μας....

Ευτυχώς υπάρχει και η τέχνη που μας αλαφρώνει την καρδία και μας γεμίζει με γεναιόδορες ανάσες πνευματικού οξυγόνου την ώρα αυτή που είναι τόσο δυσεύρετο, τόσο σπάνιο.  

Αφιερωμένο εξαιρετικά το τραγούδι που ερμηνεύει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης "Ήρθε ένας μάγος" σ'όλους αυτούς που αγωνίζονται να βελτιώσουν τον εαυτό τους γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να βελτιωθεί και η κοινωνία :  http://www.youtube.com/watch?v=C1mZuTc6a-I&feature=related

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

"Το Σχολείο Σήμερα Τελειώνει" Γιορτή Αποφοίτησης Ιούνιος 2009 Αριστοτέλειο Λύκειο Σερρών


video
High school graduation ceremony Aristotle Serres
This song has been writen for the students of the last class of high school

Οι στίχοι είναι:

Το σχολείο σήμερα, σήμερα τελειώνει

ο πόνος στην ψυχή μου μέσα, μέσα μεγαλώνει

καθώς αναλογίζομαι, παλιές αναμνήσεις

των φίλων μου τις πρώινες, πρώινες συζητήσεις

----------

Πρωί πρωί καιθέ μέρα, καθέ μέρα που ξυπνώ

το ξύπνητήρι βλέπω δίπλα μου, δίπλα μου κλειστό

τώρα πια μου "ξυπνάει" παλιές αναμνήσεις

των φίλων μου τις πρώινες , πρώινες εξορμήσεις!!!

----------

Πειράγματα θυμάμαι στο σχολείο

που με είχαν στείλει, πολλές φορές γραφείο

η τίμωρία ήτανε πάντα μεγάλη

μα εγώ ποτέ δεν έβαζα, δεν έβαζα μυαλό στο κεφάλι!!!

----------

Το σχολείο σήμερα σήμερα τελειώνει

ο χώρισμος είναι κοντά, είναι κοντά ζυγώνει

το σχολείο σήμερα, σήμερα ενώνει

τις ψυχές όλων μας και μας δυναμώνει

....μας δυναμώνει...ώνει, κράτα γερά το τιμόνι (x3)

Τέλος

The lyrics are:

The school now ends today

pain in my soul, through growing

and thinking, old memories

my friends in the morning, this morning's debate

----------

Morning morning kaithe day, every day I wake up

I see the alarm clock beside me, beside me closed

now my "wake up" old memories

my friends in the morning, daytime excursions!

----------

I remember teasing at school

who had sent many times office

punishment was always great

but I never I put not mind I put on the head!

----------

The school now ends today

The separation is close is close approaching

school today, now joins

the souls of us all and strengthens our

.... strengthens us ... make good, keep the wheel firmly (x3)

End

Άλλη μία αφιέρωση σ'όλα τα παιδιά της τρίτης λύκειου

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...